Yaşama dört elle sarıldığım yerler vardı. İçine girdiğimde sıcaklığı beni saran ve içime mavi bir ışık saçan yerler. Ve ben bu beden ve bu beyinle buralarda olmayı seviyordum. Öyle seviyordum ki buralarda yaşamaktan aldığım haz mutluluk veriyordu bana. Bu mutluluk savaşım hep vakitsiz çalan kapımın önünde duran postacının getireceği bir zarfla yıkılıyordu. Bu limanda da vaktim dolmuş artık. Dün arsız bir postacı çaldı kapıyı ve elinde tuttuğu zamansız kesilmiş biletimi uzattı. Çaktırmadan fısıldadı kulağıma vaktin doldu git artık dedi. Evet, sevgili dost Nursel kimseye hiç bir şey deme hakkım olamaz. Senin dünyan sana aittir. Gelende gidende sendendir. Sen hoş geldin derken başkasına gidene hoşcakal deme zorunluluğun yoktur. Gideninde gelene niye geldin deme hakkı yoktur.

Ben hayatı hiç eksik yaşamadım yâda eksik yaşamayı istemedim. Hep kendim tamamladım. Noktayı nereye koymam gerekiyorsa oraya koydum. Ama asla taviz vermedim. Yaşama hep doğru yanlarından görmeye çalıştım. Ne kadar başarılı oldun diye sorarsan; Bunu ancak zaman gösterir. Hatalarım olmadımı? Oldu mutlaka genede yaşama hep farklı boyuttan bakmaya çalıştım. Asla çıkar ilişkilerinden dolayı kimseye yakınlık duymadım. Hayatta tek istediğim şey kirletilmiş havayı solumamaktır. Burada kirletilmiş hava benzetmesi sadece kendim için geçerlidir yani yeni misafirlerinin kirlettiği hava bana ait olan havadır. Senle veya bloğunla hiçbir alakası yoktur. Bu havada sadece ben zehirlenirim. Yaşamın bir gerçeği vardır ki bir şey zararlıysa ve yanlışsa ben çalıyı dolanmayı tercih ederim. Sen benim en iyi dostumu kaybetme sebebimi gayet iyi biliyordun. Ve maalesef aynı sebep senide kaybetmeme sebep oldu. Onun buraya gelmiş olması sade beni rahatsız eder başka hiç kimseyi ilgilendiren bir konu değildir. Sözlerim sadece sanadır kimseye cevap hakkı vermek istemiyorum. Belki bu yazımı burada yayınlamazsın buda senin kendi tasarrufundur. Hiçbir şekilde bir şey deme hakkım olamaz.

Son olarak sana ömrün boyunca mutluluklar diliyorum. Umarım mutlu olursun. Kendine iyi bak
Yağmur suları sızıyor penceremden
Titremelerim damlıyor birer birer
Zehirli bir hava giriyor
Anahtar deliklerinden
Ufka saplayıp kalemimi
Tekrardan düşüyorum yollara

Çok sabahları yaşadım ben
Hemde hiç sabahı görmeden
Elimde kaldı tutunduğum her dal
Siz dillendirirken biriktirdiklerinizi
Düşlerimizi ayırıyorum ben
Bana müsaade dostum
Yolcu yolunda gerek.

_____________________________________________________________

Soze nerden baslayacagimi bilmiyorum... kisa bir ozetle blog sayfalarina gelisimi anlatmakla baslamak en dogrusu sanirim..Seneler oncesi bir siir sitesinde hem siir yaziyor hemde adminlik yapiyordum..orasi benim yuvamdi ilk goz agrimdi..bir sure sonra site kapandi..kapanma sebebide birileri oradaki dostluklarin arasina girip insanlari birbirlerine dusuruyordu..Ve o birileri hep kendi menfaatleri cikarlari pesindelerdi..Sitenin sahibi (cok degerli bir dostum) bu haksizliklara bu riyakarliklara dayanamayip siteyi kapatti..dusunebiliyormusunuz bir blog sayfasi degil koskoca bir site cokertilmisti. .ben uzuntumu dile getiremeyecek kadar uzgundum..duygularim calinmis gibiydi..hani bir cocuk gibiydim sanki ellerimden en deger verdigim oyuncaklarimi almislardi..icimdeki huzun her gecen gun buyuyordu...ve siire olan tutkum gittikce dahada cok buyudu icimde ve beni blog sayfalarina getirdi..burda kendi yuvami kendi evimi kurdum..ama yinede ilk evim gibi degildi..ve sonra degerli dostum tekrar acti siteyi benim ulmeme kiyamadi..sagolsun var olsun..ve ben hala o sitede siir yaziyorum..simdi kendi kendinize dusunuyorsunuzdur neden yazdigimi bunlari..bahsettigim siir sitesinde olan kirlilikler burayada bulasmisti cunku..uzulerek soyluyorum bunu..Ilk defa bir anlik ofkeyle sayfami kapattim..ilk defa ofkeme sahip olamadim..bu davranis bana hic yakismadi biliyorum..cokca dusundum..zaten bu degilmiydi kirlenmis elleriyle sayfama dusen insanlarin istedikleri..Ve ben gitmemeliydim burda kalmaliydim yinede gitmedim..icimdekileri kusmaya hazirladim kendimi..Hic kimse ama hic kimse kirli elleriyle sayfama gelip beni dostlarimdan ayiramazdi ki ayiramadi basaramadi bunu..cunku benim kucucuk olsada yuregim buna izin vermedi..vermeyecekti..o birileri bu sefer cok yanlis bir tasa vurdular elleriyle..vurdular ama kirildi o eller..cunku hic kimse icimdeki sevgiyi dostlugu insanligi olduremezdi olduremedi..Her merhaba bir elvedaya gebedir demis dost! Ve hayir oyle degildi..merhaba demek benden sana zarar gelmez demek..zarar gelmeyen bir yerden elveda sozcugude gelemezdi..ve biliyorum ki dostum sende elveda demedin bana..soludugun hava yine benim havam..benim nefesim var burda..ve izin vermeyecegim seni benden ayirmalarina..ben burdayim ve hep dedigim gibi sana merhaba diyorum.Kirlenmis duygular besleyen kisilikler ugruna seni kaybedemem..Sen benim ebedi dostumsun..Ve bir kez daha merhaba merhaba merhaba dostum sana..kurdugumuz dostluk bagini soyledigimiz turkuleri..duslerimizi hayallerimizi siirlerimizi kimse kirletemez cunku dag gibi bir ben ve bir sen var burda..tekrar merhaba merhaba merhaba dostum sana…biz hep ayni yolda yuruduk sen nerde yuruyorsan bende orda yuruyorum..

Burda dost bildigim herkeze soyluyorum izin vermeyin yikamasinlar dostluklarimizi..